Hugstrid

Blåbærjuice

2009-03-23T05:41:00.000-07:00

Destinasjonen var Nordkjosbotn. Bilen vora sigla oppover Norland sin ujevne E6 denne tidlege søndagsmorgonen. Eg satt på rad 2 i minibussen og kvilte tanktane mine i ein lett søvn.

Det var den der Saltstraum-elva som starta heile greia, verdas sterkaste saltstraum, visstnok.
Plutseleg dukka den opp nokre hundre meter lenger framme, og i hu og hei vart eg vekt for å knipse eit par foto, få dokumentert denne attraksjonen på eit eller anna vis.
Litt sann ubevisst kava eg meg opp, steig halvvegs ned i skoa og heiv meg fram til frontruta for best mogeleg sikt.

Fotograferinga gjekk dårlig. Eg hadde på ingen mogeleg måte fått med Saltstraumen, og dei få ok bileta eg fekk av brua over elva, vart fint dekorert med pjuskete busker, autovern, og ein skrikande, malplassert måse.
Som om ikkje det var nok, presterte bilen vora å passere ein stygg veg-byll som fekk kjerra til å gi etter med eit ytterst upassande hopp. I utgangspunktet var eg nokså ubalansert, og dette hoppet fekk meg til å bykse bakover, med baken først. Idet venstre sko flaug mot sjåføren, landa eg ikkje berre i midtgongen, men på den nokså fulle blåbærjuice-kartongen til Anders, av alle ting å lande på.

Den sprakk. Eg lo. Golvet vart blått. Eg lo framleis, lo så eg ikkje greidde å bevege meg.
Buksa mi såg ikkje ut. Eller, heile meg såg vel ikkje ut.
Vi lo alle sammen.
10 sekund forandra jammen meg dagen.

Konsert Constantin

2009-01-04T05:17:00.000-08:00

Kanskje 15 min hadde gått, kanskje 20. Eg hadde blada fram min finaste penn og notatboka mi og tenkte eg skulle skrible ned eitt eller anna, då denne utradisjonelle fargeklatten av ein attraksjonen spaserte inn i venterommet i kjellaren på Oslo S.
Eg stirra intenst. Augene ville rett og slett ikkje sleppe taket. For ein observasjon.

Han måtte vere hippie.
Alt, utan denne sprakande flanellskjorta, var heimesnekra klesplagg. Sjegget var pent fletta i 5 og kvar flette utstyrt med solsikke-strikk. I hendene trilla han ei vogn med bagasje, med eit henslengd raudhåra nasegrev av ei dokke, nærsta knebla over bagasjen.

Er dette ei form for sjult kamera? Americas best home videoes?? Tore På Sporet?
Nei, eg kunne ikkje la ein slik mann forsvinne ut av livet mitt før eg hadde slått av ein prat.
Constantin var namnet. Frå Nederland. Gatemusikant og fri som vinden! Vegen var hans heim, og opne armar hans ven. Eg kunne skrive ei bok om han av alt materiale han serverte meg den halvtimen vi snakka saman.
Haikande hadde han kome frå Sverige, og skulle til Volda (av alle plassar) for å feire jul. Eg vart til og med invitert til festen. Han nevnte noko om ein Rainbow-bevegelse, fri dans og no limits.
Ein fin invitasjon det, for all del, eg er jo generelt veldig glad i invitasjonar, men eit høfeleg avslag tenkte eg var på sin plass. Flower-power-jul er ikkje heilt min stil.

Eg såg han legge vogna med den fastknytte dokka på inni bagasjerommet på nabobussen, så køyrde vi kvar vora veg, til kvar vora jul, til Sunnmøre, denne kalde vinternatta.

ok, blakk, glad, akkurat

2008-11-05T02:00:00.000-08:00

.......................................................................................................................................
For nokre år tilbake møtte eg ein som budde på loftet i ei forlatt fabrikkbygning. Han åt tunfisk til lunsj og tunfisk til middag. Til dessert las han avisa, og til kvelds var han sosial i jakka han hadde funne i kontaineren til naboblokka.
Utradisjonelt.
Nokre bur i leiligheiter, studerar, et restar av pizzaen femte dag på rad, vaskar badet tre gongar i året, tek med klesvasken heim til mor i helga og spelar War Craft heile natta.
Typisk.
Dei fleste familiar bur i store hus, foreldra går på jobb, lagar middag, vaskar, får ungane til sengs og går og legg seg.
Stabilt.
Nokre berre bur og veit ikkje om det kjem nokon morgondag.
Realitet.
Andre vaknar av å bli dratt inn i dusjen, kledd på kle ein ikkje vil gå med, plassert i ein stol for å glane ut vindauget resten av dagen, avbrutt av eit par nødvendige måltid.
Rutine.
Somme menneske parkerar seg i kollektiv. Søv utpå formiddagen, tek nettstudium, et snickers til middag, tømmer lommeboka i helga og klagar så fint på at stipendet er for lite.
Nordmann?
Nokre berre vinn i lotto.
I fjor møtte eg Berit. Ei vaksen, blond, korthåra dame med raud leppestift. Ho drog på date eit par gongar i veka, åt biff og drakk rødvin, levde på salg og trygda. Ho råda meg til å aldri gifte meg...då ville livet mitt bli for..balansert.
Morsom.
Enkelte frydar seg ubetinga over dagen, jobbar overtid, dreg på cafè til lunsj, engasjerer seg i samfunnet og les bøker over ein kopp te på kvelden.
Kvifor ikkje.
No bur eg i bakgården til eit gamalt fengsel, er etalert i ei campingvogn, drikk polsk kaffe attåt frukosten, les illustrert vitenskap som eg ved ein misforståelse abonnerer på, snakkar engelsk/norsk halve dagen, booker show på kontoret, er romveninne med sjølvaste Heck (ja, ho heiter nemleg Melissa Heck), og evangeliserer med eit show som regelmessig er på turnè.
Ikkje planlagt.

Livet er uforutsigbart.

Bonde i By´n med Gud i spissen

2008-10-25T09:07:00.000-07:00

Med tunge skritt marsjerte eg nedover Karl Johan. Litt stressa, tørr eg påstå. Konserten hadde for lengst starta og eg spaserte der som eit levande spørsmålsteikn uvitande om kvar eg skulle gå. Vinden var furten, reiv og sleit i oss tilfeldige forbipasserande, slengte med leppa og spytta store klyser regn. Dessutan var paraplyen alt anna enn samarbeidsvillig. Til slutt hadde den slått seg ned som ein slags lampeskjerm over hovudet mitt...følte meg kul.

Både mobilen og bankkortet mitt hadde klikka tidlegare på dagen, så eg hadde køyrd meg fast både økonomisk og kommunikasjonisk (viss det er eit ord). Denne jakta på Oslo S tok derfor litt lengre tid enn planlagt. Malplassert. Som potetmos i ei postkasse. Altså, eg gjekk meg på ein måte vill. Om det var uteliggaren sin peikefinger eller det desorienterte hovudet mitt si skuld, vil eg for min eigen del ikkje tenke på, men eg fann underleg nok ikkje dette midtpunktet, sjølve smørøyet i Oslo, dette klokkeklare, totalt openlyse Oslo S uansett kvar eg gjekk.

Eg svinga inn på nærmaste Narvesen, måtte ha noko å bite i som plaster på såret for heile skiten. Plutseleg slo det meg, medan eg sto der og betalte den relativt ok kinder-sjokoladen, at siste rest av småpengar, den slanten eg måtte bruke på telefonautomaten for å få kontakt med søstra mi, var i hendene på den smilande kassadama bak disken. Med ugleauge såg eg mi eiga sjebne flyge inn i det lubne kassaapparatet, eg hadde gravd mi eiga grav for ein kinder-sjokolade.

Null info. Null konsert. Null pengar. Null kommuikasjon.

Leda til å ikkje stole på meg sjølv.
Fantastisk. Nødvendig.
Det slår aldri feil det, å stole på Gud liksom...
Halleluja!

Det slo meg i dusjen...

2008-07-19T15:13:00.000-07:00

...................................................................................................
Heilt ærleg kan eg seie at eg ikkje er nokon "dusj-person". I motsetnad til andre, finn eg det underleg nok ikkje så veldig underhaldande å dusje.
Det må vere den einaste økonomiske eigenskapen eg har.
Shampoo + shower gel + rennande vatn + handkle...
Kva er det med denne kombinasjonen som er så ekstremt festleg? For eg har nemleg ikkje skjønt det. At eg dusjar ofte er ei anna sak. Men det er berre fordi eg er hygienefrik.
Desse keisame minutta nyttar eg derfor til å ta opp eksistensielle spørsmål, synging (sidan det tydelegvis skal vere så populært), politikk, løyse verdsproblem ect.
Angåande sistnemde så har eg vel ikkje komon nokon veg dei siste åra, ein grunn til at eg i dag skifta tema.
Så under sist dusjing grubla eg på kor mange timar eg har tenkt i livet mitt, ein tanke eg ikkje kunne legge på hylla. Derfor gjorde eg ein grundig hjernetrim, og kokte saman mitt livs reknestykke:

20 år + 1 mnd + 7 dagar + 5 timar = 117413 timar tenking

(Eg kan nemne at eit dagleg inntak på 8-timar søvn er medrekna i reknestykket)
Her snakkar vi store tal.
Konklusjon: eg har altså tenkt i omlag 117413 timar.
Eit antal som inneber at eg faktisk har tenkt i nesten to dusin år, omlag 22,5 % av Nelson Mandela sitt liv, og nesten fire 2. verdskrigar.
Jammen har eg tenkt altså.
Etter så mykje tenking kan ein faktisk fundere på kvifor i all verda eg fortsatt er så uintelligent...eller eg gjer vertfall det.
Men det synest eg er heilt ok,
viss ikkje hadde eg sikkert gjort noko med det.

Alle tiders valg

2008-06-20T16:03:00.000-07:00

...eg fekk lyst til å banne.
Eg var forbausa over meg sjølv, kan ikkje hugse kva tid det skjedde sist. Underleg.
Ubevisst reaksjon. Som om eg var 13 år igjen.
Det var ingen grunn til å vere sur, likevel hang mina som ein opp-ned banan.
Kva i alpakka gjekk av meg?
Dagen hadde vore utmerka, eg hadde vore i Ålesund, besøkt vener, drukke kaffe, og hatt ein fin busstur heim.

Ut av intet kom dette humøret.
Frustrasjon over noko eg ikkje visste kva var, og som eg ikkje greidde å kontrollere.

Eg såg tåpeleg ut der eg gjekk. Hurtig gange langs hovudvegen med ein oppslådd, halv-samanhengande paraply i handa, medan regnet piska ned på meg.
Tidspress? Stress?
Eit augneblunk utan meining.
Den tunge veska slo meg i sida for kvart steg.
Kvar var mamma?
Absurd.
Drit og drag i alt.
Ho skulle liksom hente meg.
Ein telefon, to, tre, seks...ingen svar.
Kald. Våt. For sein.

"Gled deg i Herren alltid"

Ei setning.
Av og til så fjernt, så vanskeleg, så ufristande, likevel....
så sant, så viktig, så godt...

På veg heim

2008-06-06T13:36:00.001-07:00

Siste dobbelsjekk. Hadde eg gløymt noko??
Romvenninna mi hadde framleis ikkje pakka ferdig. Der låg nokre brev i senga hennar, ein ladar, den brune pysjamasbuksa med orange ender på, og ein tallerken med to kiwiar. Senga mi var tom. Knaggane på veggen også. Ikkje minst veggane i seg sjølv. Ingenting i klesskapet mitt heller, bortsett frå plakaten av Jude Law då. Sjølv om det stod på nedvaskings-papiret at absoultt ALT måtte pakkast ut, tenkte eg det kunne vere koseleg for neste års romeigarar å bli velkomne av ein ordentleg kjekkas...
Eg såg på klokka, 10 min til bussen gjekk. Pappa hadde vore her tidlegare på dagen å henta hovudbagasjen, så siste rest var veska mi, ein pose skor og parfyme, to tomme vinflasker eg hadde tenkt å bruke som lysestakar, og den lilla soveposen til Rannva som eg hadde lova eg skulle ta med.

Eit siste blikk inn på rommet mitt. Nesten akkurat slik det såg ut for 9 månadar sidan då eg fyrst kom hit til Dts-en. Det er noko spesielt med å forlate ein heim. Det avsluttande augekastet, som om ein skrur på ekstra med konsentrasjon og tek tid til å lagre alt det som har hendt der. Plutseleg innser ein at det har fått ein liten plass i hjartet, der er ein liten krok full av minner. Kanskje det betydde litt meir enn ein trudde. Ivertfall for min del.

Bussenturen til Ørsta var som vanleg. Nesten tom. Tre eldre damer framfor meg, og den snille bussjåføren som lot meg betale på ferga fordi eg ikkje fann lommeboka ved påstiging. Snart var det midnatt og trafikken hadde for lengst gått til køys. Fredeleg.
Eg spurte bussjåføren om eg kunne hoppe av på Morkabrua, då slapp eg nemleg å gå heilt frå sentrum og heim, 15 min kortare. Han sa det var greit så lenge han kunne stoppe der autovernet var over.
Vegen var heilt tom. Ikkje ei levande sjel og sjå.
Dei nye skorne frå Fretex hadde gitt meg gnagesår på begge vesletærne, så eg måtte gå barbeint. Eg likar å gå barbeint.
Sommarnatta grydde, medan eg vandra fredfullt heim og tenkte på at nok eit år var omme, eg har tatt ein dts, og ein ny start venta meg til hausten. Gud er god.

Diamantar på hovudet

2008-05-12T12:20:00.000-07:00

Statoil var neste stopp. Sjokoladehungeren hadde eit godt grep om magesekken min, så ein liten visitt på bensinstasjonen andre pinsedag var høgst nødvendig.
Vi kryssa gata, eg, Chris og Astrid, då plutseleg ei forbausande, fordervande stank gjennomsyra luktesansane mine. Aldri lukta lignande. Eg skotta opp på Chris, kunne det vere...? Nei, ei slik lukt kunne umogeleg ha komt ut av eit menneskleg individ. Samtidig begynte eg å bli vàr ein musikk i det fjerne, litt sann O When The Saints aktig. Augene mine leita etter ei forklaring, og der, til venstre dukka det opp eit stripette telttak bak ein slakk bakketopp. Eg la saman ein pluss to, og konkluderte at det ikkje kunne vere anna enn eit sirkus.

Vi kom oss opp på ein haug for å få betre utsikt, og det var ikkje lenger tvil om kvar den angripande lukta kom frå. Rett forrut stod ein gigantisk elefant utanfor sirkusteltet med raudt, glittrande hodeplagg, og med eit godt rue-fjell som nærmaste nabo. For meg som sikkert nok aldri har sett ein elefant live før, var dette ekstraordinært, stank eller ei. Der stod eg, og der stod elefanten. Søren at eg ikkje hadde kamera.

Overentusiastisk fekk eg unnagjort Statoil-besøket snarast råd, henta kameraet heime og sprang ned til sirkuset. Om det var lovleg betydde ikkje så mykje, men eg sneik meg vertfall inn bakvegen på avmerka området, forbi alle sirkusvognene og bort til elefanten. Der var ein mann ved sidan av. Høg, mørk og med ein moderne version av Hitlærbarten. Han gav meg eit morskt blikk, kva gjorde vel eg der? Ein kan liksom ikkje berre plassere seg sjølv backstage med den afrikanske stjerna utan lov. Raskt leita eg fram nokre velvalgte ord og spurte om fotograferingstillatelse, noko som nølande vart akseptert.

Avstanden mellom meg og elefanten var maks to meter. Namnet var Baby. Altså stod eg face to face med ein dampveivalsar av ein elefant ved namn Baby. Aldri opplevd maken, sært vesen altså. Først prøvde eg å introdusere meg med å rekke ut handa mi, og greit nok, det er ein elefant det er snakk om, men å legge snabelen sin i handa mi for deretter å "snyte" snørr på meg var vel ikkje nødvendig. I tillegg var den tydelegvis begeistra for kameraet mitt, og veiva febrilsk med snabelen for å fange det. Ein gong måtte eg rett og slett dytte bort denne massive nasa så den ikkje reiv med seg apparatet. Etter litt mislykka fotografering døde batteria, og eg måtte gi meg for kvelden. Synd. Der var nemleg 5 kostymeførte kamelar eg gjerne skulle avbilda.
Lurer på om elefanten var tysk. Kanskje.

Antikvitetsbutikken

2008-02-20T14:54:00.000-08:00

Ingen shoppingsenter, ingen klesbutikk, ingen skobutikk, rett og slett ikkje nokon "typisk" bytur. Vi drog, eg og Danielle, enkelt og greit for å undersøke kva Ålesund sine bortgjøymde gater hadde å by på. Ein bit arkitektur, eit stykke historie, og eit snev kultur, interesserte vi oss meir i.

Føtene vora vandra rundt i smørauget av Jugendbyen, gjennom gater og smug, ein laberynt med blindgater og omvegar. For min del vart det nesten som eit eventyr, ei ivrig jakt på noko eg ikkje visste kva var, men som eg visste ville glede meg. Frå det eine store butikkvindauget til det andre drog vi, heilt til vi fann noko som såg lovande ut. Første visitt vart hjå ei lita antikvitetsforretning, av type mynt-fokus. I tillegg var der ein utadvendt, halv-spansk alkoholbasert butikkeigar, som hadde samla på Cæsar-myntar sidan han var 5. Interessangt besøk.

I haust fortalde ein fyr meg om ei gate, litt bortgjøymd, men som visstnok skulle innehalde både det eine særeigne etter det andre. Eit strøk vi begge gjerne ville utforske. Som to detektivar inspiserte vi det vi kom over for å finne vegen; skilt, hus, grøfter, vindaug, og tilfeldig søppel på vegen. Følte meg som Inspector Gadget i eigen person. Det einaste eg mangla var forstørrelsesglas, frakk, ein magisk støvsuger i innerlomma, og ein hemmeleg propell i hatten.
Mystisk nok endte vi opp i gata vi leita etter. Eit unødvendig gravmeskin-arbeid sørga for at staden var på langt nær så idyllisk som eg hadde sett føre meg, men byningane vi leita etter var der; Glasblåseri, ein gammaldags cafè, antikvitetsbutikk og den fargerike Teaterfabrikken, eit konsertlokale/restaurant.

Antikvitetsbutikken var det som fanga mi merksemd. Eg har bokstavelegtalt aldri sett maken. Er det ein butikk eg motvillig har forlatt, så må det vere denne. Ein 2-etasjers, stor antikvitetsbutikk, med ein svær seksjon skips-gjenstandar. Kompass, kart, klokker, lykter, kikkertar, ror, tau, glasskuler, tønner, bokser, anker, barometer, kister, segl, osv... Det oste av detaljar. Alt skulle iakttakast og granskast. Ei stemningsfull atmosfære av oldtid og historie låg tjukt i rommet. Nesten som ein kunne føle båtlivet, reise århundrer tilbake i tid, segle ombord på ei gammal skute, kjenne sjøbrisen sitt friske pust i ansiktet, oppleve angen av saltvatn fylle luktesansane, og høre havbårene banke forsiktig mot skråget. Så kunne ein vandre rundt på dekk og sjå på alle gjenstandane. Vere heilt uviten om at dei ein dag ville ende opp på ei antikvitetsforretning i Ålesund og bli studert av ei nysgjerrig, overbegeistra jente, og gi både inspirasjon og glede.

"Det som er i dag, er ikkje det same i morgon"
Takk og lov for antikvitetsbutikkar.

Salat på bærtur

2008-01-29T12:36:00.001-08:00

Så bar det nedover til Moa kjøpesenter igjen, for å fikse eit par ærend. Hovudsakeleg trengte eg ei ulinjert skrivebok, av type kvalitet, men etter å ha leita både høgt og lavt hos bokhandlaren, måtte eg legge kjøpet på hylla. Mens eg stod der å grubla over kvifor eg nesten aldri finn ulinjerte skrivebøker når eg treng det, så merka eg at eit par jenter stod å såg på meg. Eller såg og såg, glaning er kanskje eit meir passande ord. Ikkje det at dette var dei første ugleblikka eg hadde fått på kjøpesenteret, men ærleg talt, denne intense observeringa var då vel ikkje nødvendig. (og no meinar eg ikkje å fordømme nokon her)

Det var først då det gjekk opp for meg kva det var eg hadde på meg.
For min del hadde eg ikkje gitt antrekket mitt ein tanke ein gong, eg skulle jo berre kjøpe meg ei ulinjert skrivebok, ikkje noko big deal, men no var det ikkje mogeleg å la ver. For å seie det mildt så var ikkje kleskombinasjonen heilt i harmoni med kvarandre, ifølge dagens trend. Ingenting gjekk liksom ilag, skulle tru eg hadde spasert rett ut frå eit 80-tals Allers-magasin.

Men kvifor skal det vere slik? Heilt ærleg må eg seie at eg vart ein smule frustrert. Det går jo nesten ikkje ann å ta seg ein handletur i komfortable kle utan å bli beglodd ut av butikken.
Så derfor, som ein protest mot denne tåpelege situasjonen eg befann meg i, ville eg gjere det beste ut av det, dvs. markere kor likegyldig eg var til bekledninga mi for augenblunket. Mens dei stod innanfor synsvidde tok eg tak i den store, grå buksa mi og drog den nokre hakk lenger opp, stramma og laga ei fin sløyfe med snøringa. Deretter stappe eg buksebeina godt ned i sokkane for å framheve dei altfor store fjellskona eg gjekk i. Vidare drog eg jakkeglidelåsen heilt opp så kun litt over halve hovudet mitt var synleg. Det var like før eg skulle til å putte jakka ned i buksa, men så tenkte eg at det kanskje kunne vere lurt å virke litt normal, (viss det framleis var håp for det), overdriven "gassing" ville vere å gå altfor langt over streken...

Frå butikk til butikk spaserte eg rundt. Nesten overalt kvar eg gjekk fekk eg oppmerksamheit av ei eller anna form, følte meg som eit blinkade ambulanselys eller noko. Men så betydde det liksom ikkje noko, vertfall etter ei stund. For i bunn og grunn skal det jo heller ikkje bety noko kva vi kler oss i. Det å praktisere det kan fort bli ei anna sak.

No tvilar eg på at eg kjem til å gjere noko slikt ein gong til, det var jo kjempepinleg, det er jo ikkje ein typisk meg ting å finne på (trur eg). Men på den andre sida, kvifor ikkje, sann eigentleg...

Parken og elva

2008-01-21T08:54:00.000-08:00

To timar fri, kva skulle eg finne på? Sjølv om kulda hadda eit godt grep om Ålesund, så var været slett ikkje så verst. Skyene segla sin daglege regatta, medan sola sto så fint og såg på.
Skulle ønske eg kunne vere der oppe. Kvile på den milde austavinden og berre drive med.
Det var umogeleg å vere innendørs under slike forhold. Eg pakka godt på med ullhue, skjerf og kåpe, tok med meg kameraet mitt, og sette kursen ut i omverda. Ein tur passa ypperleg, og kanskje eg kunne greie å fange opp nokre fine motiv med apparatet mitt i same slengen.
Kor eg gjekk visste eg ikkje, men eg valgte ein kurs som verken auge eller bein hadde møtt før. Forbi Moa, inn på ei golfbane, over ei bru, inn i eit byggefelt, og inn i ein roleg, kvitkledd park.

Der likte eg meg. Ikkje ei einaste sjel og sjå. Lyden av fuglekvitring, rennande vatn, duringa av nokre bilar i det fjerne, og dråpar som drypte frå ei bru i nærleiken. Fredfullt.
Elva var nokså greinette, så derfor var det slike småbruer overalt. Eg gjekk frå bru til bru, observerte strømmen og det den måtte bringe av blad, kvistar og anna smårusk. Under den eine brua låg der ein gamal, rusten sykkel i vatnet. Rart. For min del kunne eg gjerne hatt ein slik sykkel. Den var nemlig grøn.

Eg tusla vidare langs elva,tenkte at det kanskje ville dukke opp noko anna å studere. Uforventa så gjorde det det; ei handlevogn. Midt i elva. Full av diverse elvebaggasje. Kva gjorde den der, sann eigentleg? Skulle gjerne høyrt historia til denne vogna, fortapt i ei elv midt ut i ingenmannsland. Funderbar sak.

Faktisk så er det ikkje første gong eg støyter på ei slik malplassert handlevogn. Synnøve og eg fann ei ein gong, midt på natta i ei grøft heime i Ørsta. Vi tok den med heim, sann for sikkerheits skuld. Uansvarleg å la den bli igjen. Ho satt i vogna, medan eg køyrde. Så vart den ståande i hagen til pynt. Planen var å ombygge den til ein båt om sommaren, men pappa synest det var litt pinleg å ha ei godt synleg handlevogn på plenen, så han leverte den tilbake til butikken utan å spørje om tillatelse.

Så møtte eg denne anda, lenger oppe i elva. Eg bestemte meg for at ho skulle heite Børre. Ja, for det var ei brun ho-and. Aleine, barsk og modig. Namnet måtte berre bli Børre, evt. Raymond. Med ivrige bein padla ho mot meg, i håp om å få ein liten lunchbit. Skulle gjerne hatt noko mat å dele med ho, men det hadde eg ikkje. Som erstatning kasta eg ein snøball på ho, tenkte kanskje ho ville ete den, men ho såg ikkje ut til å vere så altfor begeistra. Nei, det fekk halde med litt fotografering og eit smil, og så fekk turen gå mot ei avslutning, turen til parken, elva, og heim att.

Den gamle mannen på benken

2008-01-13T10:39:00.000-08:00

Her forleden var eg på eit av Moa sine kjøpesenter. Eit heilt ok kjøpesenter eigentleg, i tillegg til butikkar er der rulletrapper, båsbøtter, vindaug, ein brusautomat, minibank, speil, planter som står i vegen, og gamle, skitne benkar. Etter å ha tusla litt rundt omkring ville eg setje meg ned på ein av desse benkane. Då eg omsider fann ein såg eg at der satt ein eldre, blid mann på benken rett ved sida av. Han såg kjempekoseleg ut. Raude kinn, smilerynker og ein liten søt hatt pent plassert på hovudet.

Eg landa på at han måtte vere ein tidlegare gartnar, evt. bonde, med eit forholdsvis roleg liv bak seg, dei fredfulle ansiktstrekka gav ikkje inntrykk av noko anna. Etter ein nærare titt såg eg at mannen tviholdt på ei handlevogn i høgre hand. Vogna var stappfull av råvarer, nok til å romme frysedisken på ei dagelvareforretning. Kanskje han forresten var ein sunnmøring, typisk nyttårssalg-aksjon.

Eg sette meg ned, og fekk forklart at han gjerne ville ha selskap fordi kona var på shopping. Førstinntrykka mine om både sunnmøring, hagearbeidar og roleg liv, viste seg å vere langt på bærtur... Mannen var bergensar, noko eg uansett hadde skjønna av snakkerytma (det stoppa liksom aldri). Det gjekk i eitt sett. Nesten som ei lydbok det ikkje gjekk ann å skru av. Munnen rann av historier, og han hadde levd eit villt liv med stor V. Eg fekk høyre forteljingar om fattiglivet i Bulgaria, den barske tida som sjømann, korleis tilberede kyllingvingar, 2. verdskrig sine farer, twist, magesjau, ål, India-kysten, møte med farlege slangar, osv...Eg visste liksom ikkje heilt kva eg skulle tru.

Omsider dukka kona opp, også ein bergensar, og hadde minst like mykje ho ville fortelje. Det vart ein kamp om merksemda mi; bjeffing på høgt nivå, puddel versus bulldog.
Så der satt eg, på benken, bom fast, innesperra mellom eit gammalt, halv-brølande ektepar og ei handlevogn full av kjøtt. For min del verka situasjonen heilt absurd. Kor lenge eg var der, har eg ikkje peiling på, men dei drog omsider fordi frysevarene ikkje skulle bli altfor smelta. Dessuten skulle dei lage torsk til middag.

Eg kunne ikkje anna enn å smile. For eit par. Utruleg kva ein kan oppleve berre ved å sette seg ned på ein benk. Eit lite snev av intiativ kan lede til så mangt...

Heilt naturleg

2008-01-11T07:08:00.000-08:00

Sidan eg lenge har tenkt at eg vil at bloggen min skal skildre forskjellige sider av meg, tenkte eg å skrive om den dårlege dagen eg hadde i går. Ikkje det at dette er noka ekstraordinær historie, men eg tenkte eg skulle skrive den ned.

Dei fleste kjenner seg vel igjen i korleis det er å ha ein dårleg dag. Ikkje berre ha ein kjip time eller to, men at heile dagen rett og slett går skeis. Eg hugsar ikkje kva tid eg hadde ein slik dag sist, må ha vore fleire månadar sidan, noko som gjorde at det kjentes ut som eit ordentleg slag i trynet. Eg forsto nemleg ikkje sjølv kvifor dagen utarta seg slik...
Eller det kan ha noko med at dataen min vart øydelagt, at eg forsov meg, var trøytt, iskald til skjelettet (tross alt eg pakka meg inn i), + at eg hadde ei kvise i ansiktet (forfengeleg, ja, men den har liksom campa der i nokre veker no...). Og den eine gongen eg prøvde å vere morosam og ta ein vits, slo den ikkje heilt ann, berre tørka ut det siste av god atmosfære i rommet. Du kunne høre nokon einslege hikst frå meg, etterfølgd av uutholdeleg pinleg stillheit.

Så eg følte meg guffen den dagen, enkelt og greit.
Ein konstant tanke som sirkulerte i hovudet mitt, var korleis eg skulle få snudd på dette humøret. Etter fleire mislykka forsøk byrja eg å bli temmeleg desperat. Så til slutt bar det raka vegen til Coop Obs for å kjøpe sjokolade, som eit lite plaster på såret, sidan ingenting hjalp.
Kassadama var sjokkert. Ho hevde augnebryna sine og gav meg nokre spørjande auge. Kva skulle så eg med desse åtte store sjokoladebarane som låg framfor meg? "Ehe...litt dårleg dag idag..", kremta eg idet eg prøvde å stappe sjokoladane i jakkelomma før eg forlot butikken.

Når eg kom heim bestemte eg meg for å vere asosial og ete sjokolade på rommet (for eit liv...)
Etter mellom 800g-1 kg sjokolade byrja eg å forstå at sjokolade heller ikkje fungerte. Søren.
Eg holdt nesten på å gi opp, og byrja å få fred med at i blant må det vere lov å ha ein litt dårleg dag. Men Gud ser det store og han ser det små. Sjølv om denne dagen i det store og det heile ikkje betyr så mykje, så fiksa Han den, kun fordi han bryr seg. Mystisk, eg var jo til og med litt irritert for at han tillot meg å ha ein slik dag, så snudde han den opp-ned med ein gong eg vendte meg til han. Kul fyr.

Julestemning

2007-12-18T12:59:00.000-08:00

Desember.

Månaden som er utgula på kalenderen, månaden eg har venta på sidan sist desember.

Adventstida er under siste innspurt og sjølvaste juleafta nærmar seg med stormskritt.

Alt dette med jula har ikkje gått opp for meg endå, og det siste eg vil i år er at denne desemberdagen skal snike seg forbi nærast ubemerka... I fjor var det litt slik. Julestemninga stakk innom ein snarvisitt på Den Store Dagen, men etter eit par julemenn, ein marsipangris og Tre Nøtter Til Askepott var det takk og farvel.

For meg handlar jula veldig mykje om stemning, og Jesus då, det er jo derfor vi feirar jula, men viss eg ikkje er innstilt på julemodus, blir det ikkje mykje jul.
DET vil eg gjere noko med. Eg trur ei liste er på sinn plass. Ei julestemningsliste...

- Lyden av snø som knitrar under skorna

- Raude gardiner i kjøkkenvindauget

- Gamle julesalmar

- Lilla stearinglys

- Lukta av nybaka julekaker

- Julemarsipan og Edamerost

- Skrive stor handleliste

- Studere nissane på melkekartongen

- Handleposar med innepakka presangar

- Knekke nøtter

- Julemorgon (nrk)

- Lese Carl Bark sin Illustrerte juleutgåve av Donald Duck

- Mamma sine vekeblad med juleoppskrifter og gåvetips

- Lyden av bjeller og klokker

- Tente faklar som skin i kveldsmørket

- Adventsstaken frå vindaugskarmen

- Julekrybba og juleevangeliet

- Roald Øyen sine julenøtter på Nrk

- Juleverkstad

- Hente julepynt frå mørkeloftet

- Dekorere juletredet

- Prøve å finne mandelen i grauten
- Lytte til korps som spelar juletonar

- Studere snøkrystallar

- Julegudstjeneste

- Dalande snø

Lesten i munnen

2007-08-27T13:02:00.000-07:00

Eg har akkurat ete gullerot-kvitlauksbrød med eit tjukt lag brelett på. Kvifor? Jo fordi mamma har klubb og dei et mykje rart som eg smakar på.

Skikkeleg sjakktrekk altså...

No har eg verken tilgong til tannkrem eller kvitlaukskverkande middel.

Det smakar liksom, tja, sur lest eller noko.

Kva åt du sist forresten??

Det hadde eigentleg vore interessant å vite.

Den berømte klovnekaka

2007-08-21T13:48:00.001-07:00

Vi var ute med Geir Egil, ein av dei siste kveldane før avreise.
Det skulle vere ei slags avskjedskake til Geir Egil og Martine som skulle flytte, denne klovnekaka. Kaka er ei marsipankake med sjokoladehatt -krage og bein, og var henta frå eit av mine tidlegare barneseslskap, der mamma hadde vore ansvarleg kokk og konditor. Men no var det min tur til å lage den berømte godbiten. Som du ser hadde eg ikkje heilt dreisen på bakinga... Ikkje nok med at ansiktet vart totalt deformert og levjette, vart kragen litt mindre enn fasiten, (ubevisst) noko som førte til at enkelte tolka at trekanten mellom beina var ein relativ intim kroppsdel... Denne detaljen hadde eg ikkje komt i hug før serveringa, noko som var litt pinleg, i og med at alle andre la merke til den bortsett frå meg... Men hallo i luka, kven tenker vel over slike ting når ein bakar barneselskapskake?
Det at eg tydelegvis hadde laga ein "pervers" version av klovnekaka, vart eit nokså regelmessig samtaleemne gjennom heile kvelden... Trur ikkje eg gjer same feilen neste gong. Takk og lov at det ikkje var eit ordentleg barneselskap.

Eg kan trøyste meg med at vi nesten åt opp kaka, så den må ha vore litt god. Trur eg.

Så gler eg meg

2007-08-09T14:35:00.000-07:00

Om nokre veker flyttar eg til Ålesund for å gå Creative DTS. Eller flyttar og flyttar, det blir min opphaldsstad i 9 månadar. Internat igjen, sannsynlegvis på eit lite firmannsrom - så eg kan ikkje bringe med meg så mykje...

Eg gler meg. Dette blir ei tid med minimalistisk levestil, samstundes som eg må ta fullt hensyn til mine romkameratar. Lite ro og privatliv, fellesdusj og fellesbad.

Igjen, eg gler meg. Eg trur alle hadde hatt godt av eit slikt år, eller det å leve materialistisk knapt ei tid, dele på grunnleggande kvardagspostar. Det er fort gjort å ubevisst bli djupare sjølvsentrert når ein har eit eige rom, fyllt med haugevis av personlege eigendelar og gjenstandar, kle og tilbehør. Når ein plutseleg delar rom med fleire, trur eg fokuset blir noko heilt anna.

Ikkje lenger mitt, men vårt.

Dele. Ein fin ting.

Eg gler meg.

Råkøyring - men ikkje eg

2007-08-01T14:30:00.000-07:00

I dag har eg vore vitne til noko av det underlegaste syn ein kan få, vertfall på motorvegen. Det hadde vore ein elles roleg spasertur på veg til jobb; opplett, lite trafikk, og god temperatur. Så, heilt plutseleg, som ut av intet skjedde det; råkøyringa. Ei eldre dame, godt planta i den elektriske rullestolen sin, kom susande forbi på fortauskanten parallellt med motorvegen. Eg var sjokka. Det var som om ho kappkøyrde med bilane. Verken hadde ho hjelm eller anna beskyttelse, ho berre gassa på som om ho hadde aldersheimen i helane. Hadde purken vore der, ville det nok vorte fartsbot på flekken. Like fort som ho kom, var ho borte.

Eg må innrømme at eg har litt blanda kjensler overfor ein slik situasjon. Altså, her i Noreg grisekøyrer ikkje gamle damer med elektriske stolar sann heilt utan vidare, normmessig. Slikt er både upassande og uansvarleg. På den andre sida, kvifor ikkje? Når ein først har ein rullestol? Det må då vere skikkeleg heftig å futte rundt som eit fyrverkeri på ein treig gangveg. Drive med såkalla "ekstremsport" for eldre.

Eg er så lei av å ubevisst ha eit A4-syn på litt eldre menneske. Takk og lov for at denne dama kom.

Fornøgd

2007-07-22T15:23:00.000-07:00

Akkurat no er eg i ein flott fase i livet mitt. Eg lev eit rikt liv, omgitt av fargerike dagar med opplevingar og utfordringar. Eg er glad. Takknemeleg. Derfor tenkte eg at eg ville skrive ei liste over ting som har sett eit merke i livet mitt den siste tida, noko eg kan tenke tilbake på som eit godt minne, eller at eg er litt rar, eller rett og slett noko eg kan trekke på smilebandet av.

- Forrige veke var eg og Stine på haiketur til Notodden.
- på jobben brukte ein av brukarane ein dokost og spruta dovatn på meg.
- her ei natt åt eg ei nugattitube som mamma kjøpte tidlegare på dagen.
- idag fekk eg ei fin bok til gebursdagsgåve: Velsignet er de enkle ting.
- For å unngå ein bilkollisjon kræsja eg og sykkelen min i eit tred på veg til jobb.
- Når eg var i Oslo denne veka tok eg for første gong trikken aleine. Litt kry, sjølv om eg havna på feil trikk...
- Ei floge symde rund i kaffen som eg bestilte på ein av Majorstua sine cafèar.
- Kvalitetstid med mamma, vi koste oss ilag over eit glas bulgarsk vin som vi kjøpte i fjor sommar.
- Eg og Stine oppdaga at Oslo City var eit kjend kjøpesenter, ikkje sjølve byen Oslo...
- Nok av action på arbeid, ein person naus eit uanmeldt kraftig nys på meg, resultatet vart eit relativt snørrbelagt ansikt.
- Sist veke spelte eg for første gong ordentleg Bingo, noko som slo litt ann.
- I forgårs greidde eg å lage det eg kallar kvalitetskaffe, og drakk nærare 2 kanner.
- I går sola eg meg for første gong på vekevis.
- No for tida er eg ikkje så hysterisk opptatt av å ha det ryddig rundt meg.
- Eg kom akkurat tilbake frå kaffebesøk frå Synnøve.

Fornøgd med livet.
Velsigna er tross alt dei enkle ting.

Tankar vs Livet

2007-07-16T02:01:00.000-07:00

Det er mykje eg gler meg til. Alt frå fereiturar i sommar til frukosten eg skal ha om ein times tid. Så kom eg til å tenke på ein ting, at det eg gledar meg til i framtida, store og små hendingar, er det som gjer kvardagen verdt å leve. Men saken er at når livet mitt har kome til det punktet som eg har gledd meg til, eks: frukosten, gløymer eg å glede meg over sjølve frukosten og har byrja å glede meg til ei ny framtidig hending, kanskje eit tv-program. Det er utruleg med tid, tankar og energi eg har brukt på å sjå fram til noko, og så ensar eg det verken takksemd eller tankar når eg har nådd målet.

Skjønnar du cluet? Eg er litt slik, manglar evna til å gle meg i nuet, glede meg over augneblunket eg har sett fram til i dagevis. Tida leiker med meg. Notida har ikkje den verdien den burde ha.
Eg lever alltid eit steg framfor det verkelege livet. Hugen min er fokusert på det neste minuttet, timane, dagane, åra. Eit jag etter det som ventar på meg rundt neste sving. Og plutseleg er det over. Først då går det opp for meg at eg akkurat har gått glipp av dagen sin hovedattraksjon, det eg hadde å leve for den dagen.

Som liten eksisterte ikkje dette paradokset i det heile tatt. Ta lego for eksempel. Når eg holdt på med denne aktiviteten var det ikkje anna enn lego som stod i hovudet på meg. Eg levde i nuet. Verken mat, drikke, vener eller familie hadde betydning. Då fryda eg meg over å bygge ting, kloss for kloss, forme ein oppfinnelse og tilfredsstille kreativiteten sitt mangfold. Kva resten av dagen hadde å tilby, betydde ikkje så mykje, det gjaldt å leve her og no.

Poenget er berre det å gle seg over stunda som den er, det å lese blogginnlegg, pusse tennene på kvelden, handle på Mega, ta bussen til sentrum, velge fjernsynskanal, ein god latter, høyre ein fengande song på radio, opne inngongsdøra til heimen.

Eg tenker på dette på grunn av at ein nær ven nesten vart valdteken i helga. Kvart sekund var avgjerande.

Vi veit aldri kva tid ting har ein ende. Derfor er det skummelt å leve livet i framtida.

Ein burde heller leve i sekundet ein pustar i, ver takknemleg for kvart åndedrag og gjerning ein utfører, uansett kvardagsleg eller ekstraordinær. Samanheng gir meining, derfor er det viktig å ikkje la tankane flyge frå seg.

Tenk på det. Kanskje du akkurat hoppa over den største opplevelsen i livet ditt fordi du tenkte på kaffekoppen som er ferdigtrakta om 5 min.

Forbaska ny genser

2007-06-27T03:43:00.000-07:00

«Salg»

Eg er ikkje spesielt glad i det ordet, sann eigentleg. I butikken fangar det visstnok merksemda mi med det same, og eg blir relativt glad for at det er mogeleg å kjøpe varer til nedsatt pris. Men det faktumet at salg finnst trur eg har vore med på å rundlure både meg og resten av mine medborgerar. I dette innlegget snakkar eg nemleg om unødvendig kjøp av tilbodsvarer. Ein titt i kleskapet mitt er nok til å grunngje denne påstanden. Omtrent halvparten av alle desse eigendelane er salgvarer som eg ikkje brukar. Dei berre ligg der, ubrukelege. Og kvifor mine damer og herrer har eg gjennomført slike ufornuftige handleturar? Jo, akkurat av den simple grunn at det har vore tilbod. Salgskilt lokkar til seg kundar som tankelause floger, og innbillar oss at dersom vi kjøper salgproduktet har vi verkeleg gjort eit røverkjøp. Den gode kjensla over å ha gjort eit «kupp», spart pengar, kan påverke oss til at vi gjerne kjøper på salg neste gong òg, tross at vi ikkje treng produktet.

Tilbod skapar eit unaturleg behov i oss menneske. Plutseleg stiller vi spørsmål til oss sjølve og tenker «Hm, ja kanskje eg eigentleg treng ein ny genser?» Og vips har du investert i eit nytt klesplagg. Kanskje gensaren ikkje var fin eingong. Berre billig, den var jo tross alt på salg. I realiteten blir den sannsynlegvis ikkje brukt så ofte, du har tross alt finare gensarar du prioriterar å bruke framfor den nye. Du vil heller bruke den ein annan dag, i ei anna anledning. Så blir den liggande i kleskapet. Du har lurt deg sjølv.
Død gjerning.

Å gå på butikkar på grunn av at det er salg, er ikkje uvanleg.
Kva om det ikkje fantes salg. Tenk over det.
Tenk alle gjenstandar og kle du og menneske rundt deg ville vore forutan. Tenk alle butikkar du sikkert ikkje hadde besøkt og misbrukt kapitalen din på.

Kanskje dette er eit typisk jentefenomen, å hamstre på salg. Uansett er det eit problem. Vi har allereie eit stort materielt fokus, og dette minimerer det vertfall ikkje. Salg er oftast berre ei billig løysing på å tilfredstille oppfordringane forbrukarsammfunnet stiller oss, det å stadig auke si eiga mengd eigendelar. Meir, meir av alt.

Vi kan syte over at vi ikkje har pengar, men kjøpe unødvendige varer på salg, det gjer vi.

Bak rattet

2007-06-23T14:29:00.000-07:00

Eg er veldig glad i å ta ting på sparket.
Køyre bil for eksempel.
I dag gjorde eg vertfall det. Kanskje ikkje eit sjakktrekk frå mamma og pappa si side, men biltur vart det. Av og til slår det meg nemleg at det er på tide å byrje å ta alt dette med sertifikatet litt meir på alvor, eg er jo tross alt snart tjue år. På veg heim frå hytta overtalte eg derfor mamma og pappa til å la meg få køyre heim. Med eit hardt misbruk av både gass, kløtsj og bremser, må eg innrømme at det ikkje vart ein spesielt vellykka tur. Trafikkreglane tok eg ikkje særskilt hensyn til, heller ikkje fartsgrensa. Takk og lov at vegen var renska for purk. Undervegs kjøyvde/stoppa eg bilen ikkje mindre enn sju gongar midt på motorvegen. Fire gongar i ei og same rundkjøyring, vel og bemerke. Det var forresten litt pinleg. Køa bak meg såg ikkje ut til å minke, og alle bilane skulle absolutt markere ventinga si med intensiv tuting. Men kva kan eg seie, kløtsjen ville ikkje akkurat samarbeide, og ukontrollert som eg er bak rattet fekk eg den simpelthen ikkje på kjør igjen. Eg måtte faktisk overlate førarsetet til pappa; ut av bilen og bytte plass, midt i rundkjøyringa. Vi kom oss altså heim, trygt og godt.

Kva er øyrefiken idag? Lær kløtsjen sin funksjon, og ikkje minst; ikkje ta ALT på sparket.

Forvalteransvarets Forbrytelse

2007-05-27T18:46:00.000-07:00

I det siste har eg vore på eit par fototurar. Hensikta har hovudsakeleg vore å knipse eit par bilete av Guds velkledde natur, men enkelte ting har dukka opp undervegs , slik at planen har vorte vanskeleg å gjennomføre. Ovanfor er nokre resultat frå fotograferinga, eit lite innblikk på alt det herket som har vorte stelt i stand i nærområde. Eg blir frustrert når eg ser korleis vi menneske leikar med den gåva Gud har gitt oss, forsøplar og forgiftar, spottar og øydelegg. Skaparverket er ikkje eit leiketøy vi kan herse med etter eige behov. På tide å ta ansvar. Eg har eit ansvar. Du har eit ansvar.

Papprullen

2007-05-26T15:07:00.000-07:00

Umoralsk. Egoistisk. Irriterande. Menneskleg.

Idag skjedde det noko rart. Eg var på veg bort til rommet mitt etter ein liten visitt hos naboen min Ingebjørg, då Stine plutseleg huka tak i meg og lurte på om eg hadde tatt siste dorull frå toalettet hennar. I eit vanleg, ordinært nabolag ville nok dette vore ein relativt absurd situasjon. Kven går vel og knabbar dorullar frå nabohuset? Saken er at vi befinn oss på eit internat, der mengda på dopapir periodevis er fordrageleg begrensa.

Stine sitt do, som tilfeldigvis ligg tilgjengeleg for alt og alle i fellesgangen, er eit lett bytte for lån av dorullar når vi andre internatbuerar plutseleg går tomt. Ikkje rart at ho vart frustrert. Alle kjenner vel igjen den oppgitte følelsen av å gå på toalettet og oppdage først etterpå at den gråbrune papprullen heng kjedeleg på sida av ein, utan ein tendens til kvitt papir att. Men personleg synest eg det var litt frekt å få ein slik anklagelse sann heilt utan vidare. Eg meinar, ser eg ut som ein person som har for vane å ta andre sitt intime toalett-materiale?

Vel, problemet derimot, var at eg faktisk hadde tatt Stine sitt dopapir denne dagen, pinleg nok. Kva kan eg seie? Eg og romveninna mi hadde ikkje eit fnugg av tørkepapir att, og må man så må man, enkelt og greit. Sann eigentleg var planen å levere tilbake rullen, men i og med at eg har hukommelseskapasitet som ein måse, vart det å gjennomføre planen urealistisk. Når no Stine spurte meg, ansikt til ansikt, «Kristianne, e det du som he tatt dorollen min?» måtte eg nøle litt. Enten kunne eg stå fram som ei ærlege venninne som tilstod sin uetiske oppførsel, eller eg kunne lyge og stikke av med både dorullen og skinnet i god behald.

Og det er akkurat her poenget med dette innlegget kjem. Eg har nemleg ein tendens til å gå imot mine eigne prinsipp, uansett kor lita og "ubetydeleg" saka er, noko eg blir hemningslaust oppgitt over. Ta for eksempel «vaskerommet», innlegget som eg har skrive tidlegare. Her uttrykker eg min frustrasjon overfor sokke-tjuveria som pågår på internatet, medan eg nettopp har rappa siste rest med dopapir til bestevenninna mi, og overlatt ho til ei ukomfortabel sjebne på neste toalett-besøk. Ironisk? Ja. Det at eg faktisk kan finne på å ta ting uten å spørre om lov, er ein skummel tanke...Menneskeleg? Kanskje det, men det er likevel inga unskyldning. Heldigvis valgte eg alternativ ein, og fortalte at eg var syndebukken bak dorull-kidnappinga og gav ho rullen tilbake. Trur ho tok det fint.

Vaskerommet

2007-04-22T01:23:00.000-07:00

-Rommet fyllt av mysterier

Av ein eller annan merkeleg grunn, foregår det mystiske ting på vaskerommet. Somme har ein tendens til å ta med seg kle som ikkje er deira, og eg må innrømme at eg er temmelig lei av å vere offer for desse dumdristige påfunna. Greit nok, eg bur på internat med 40 andre av mitt kvinnelige slag, men ærlig talt, tankelaus klesknabbing er vi vel blitt for gamle til. I likheit med andre som bur her, er fleire av mine klesplagg sporlaust forsvunne.
Tidlegare idag hadde eg ein nærmare inspeksjon i kleskapet mitt, og observerte at i mitt tilfelle er det to seksjonar som er særskilt utsatt; undertøysavdelinga og sokkeskuffen. Det er sistnevnte eg gjerne vil ta opp, ein nådelaus sokkeknabbar er nemlig på frifot. Først må eg få seie at eg av natur er ein nokså rasjonabel person, og badar ikkje akkurat i sokkepar. Derfor frustrerer det meg heftig at skuffen min består av omtrent berre single, einsame sokkar. Ikkje verda sitt største problem, ok, men nyleg har det hendt noko som likevel toppar mitt irritasjonspunkt. Saken er, denne ubeherskelege sokketjuven, har nemlig knabba min venstre, nylon-baserte yndlingssokk. Grunnen til at eg er så oppskaka, er fordi denne ypperlige fotvara med julemotiv på, (som eg kjøpte på Spar ein frostig desember-formiddag) har nemlig vore ein trufast ledsager til mitt venstre bein heilt sidan kjøpet.

Spørsmålet er ikkje kor mange timar eg har sløst bort på etterforsking, men kven i all verda som har interesse av å robbe slike venstreorienterte fotprodukt. Kven det no enn er, dette grenselause vesenet bør stoppast. Eg har verken tid eller kapital til å rekruttere nye sokkepar heile tida.
Spør du meg, er dette internatet sin forsinka påskekrim. Om det er Torhild, den omsorgsfulle hardangarkvinna med husmorevner, feminine trekk, og ein deformert høgrefinger, eller om det er Stine, den uskyldig bibel-berta, som syng på do, aldri låser romdøra, og som tilfeldigvis er ein av mine beste venar, veit eg ikkje. Det er vertfall ei sak som skal løysast, og om det blir eg som tek på meg rolla som frk. Detektiv, eller om det er nokon andre oppgitte internatbuerar, er uvisst. Denne sokke-interesserte personen skal verfall avslørast.

Sisten via internett

2007-04-07T02:00:00.000-07:00

Bloggsisten...

Regler: "Hver spiller starter med å skrive seks rare ting om seg selv. Bloggere som blir "tatt" må skrive seks ting om seg selv i sin egen blogg, i tillegg til å angi reglene for spillet. Til slutt velger spilleren seks nye bloggere som "har den", og lister navnene deres. Etter det er gjort, skriver han eller hun en kommentar på bloggene til hver av dem, for å la dem vite at de har blitt "tatt", og at de må lese bloggen til den som tok dem for mer informasjon."

Ingebjørg, takk for at du kasta meg inn i denne "ville" leiken som eg framleis ikkje heilt har skjønt greia med. Men who cares, her er vertfall litt hard, heftig, og ikkje minst hårreisande rå fakta om meg sjølv...

1. Eg er veldig glad i å lage mat, spesielt å mikse saman ingrediensar i fri fantasi og håpe på at det blir ein vellykka rett. Dei som kjenner meg veit at det som regel ender i rein fiasko, (ca. 9 av 10 tilfeller), sjølv om eg kan vere aldri så konsentrert. Gjennom mi fantastiske kokkekarriere har det derfor blitt laga det meste frå svidde, deformerte middagsrettar til flytande, usamanhengande kake.

2. Som liten var Carola mitt absolutt største idol

3. Eg har vore lypsyl-avhengigheit i 7 år. Når lypsyl har vore utilgjengeleg over eit lengre tidsrom, har eg vore så desperat at eg har tatt det første og beste som eg har komt over, bl. a. honning, tannkrem, smør, fotkrem, rømme, dusjgele, hårgele, gele, matolje ++

4. Eg såg veldig opp til storebrødrene mine når eg var yngre, og ville helst ligne mest mogeleg på dei. Dette innebar blant anna å skaffe seg pottesveis, noko eg medvillig gjekk med på. Utsjånadsmessig var det ikkje mykje jente igjen av meg etter hårklippen, og både eg og mamma fekk ofte spørsmål om eg var ein gut, sjølv om eg var ikledd både blomster og skjørt.

5. Når eg var i Hellas for nokre år sidan, fekk eg eit uhyre av ei eldre, gresk dame til å forfølge/jakte på meg på badestranda. Grunnen til dette var at under ei uheldig badeepisode kom eg tilfeldigvis til å spytte ho i ansiktet, (merkelig nok), noko eg ikkje skulle sleppe unna med...

6. Eg hadde ein veldig spesiell/hemmelig venn som liten. Ei eg kunne stole på for alle penga, ei som forstod meg tvers gjennom, ei med skikkelig bein i nasa; den svarte, mystiske kråka Ragna

Eg sender denne "bloggesisten" vidare til Laila, Synnøve, Heidi, Geir Egil og Torkjell

"Påskekos"

2007-04-03T10:07:00.000-07:00

Marsipan. Akkurat no er eg fyllt av ein intens avsky for dette mandelbaserte produktet. Det som eg før betrakta som ei delikatesse blant søtsaker, definerer eg no som uetande.

Det heile starta i formiddag då eg skulle kose meg med litt eksepsjonelt påskesnadder over ein nytrakta kopp kaffi. Med eit rikelig utval marsipan framfor meg, Landlord, Eldorado, Nidar, you name it, slo eg meg laus over godsakene. Oppslukt i TV-skjermen framfor meg, merka eg ikkje mengda med marsipan eg inntok. Først etter 30-40 min, når omsider magen slo knute på seg, innsåg eg at 250 g pur marsipan hadde tatt raka vegen til magesekken, og eit reint orkester av rumlelydar fortalte meg at noko rivruskandes gale var på ferde innvendig.
Konsekvensane av dette ukontrollerte marsipaninntaket var at eg vart sengeliggande med turbulens mageknip over eit uvisst tidsrom.

Marsipan er ikkje til å kødde med folkens! So watch out!

Den gule marsipanhøna frå Nidars Sjokoladeblanding er plutseleg ikkje så søt lenger.

2007-01-09T03:39:00.000-08:00

Velkommen hit! Ditte her e altså min 3 blogg. Etter å ha brukt timevis på å prøve å knekke passorda til dei to tidligare bloggane mine, kom ej fram til at ej likså godt kunne opprette en ny, og dinne gongen he ej SKRIVE NED brukarnavn og passord. (Alltids en fordel veit du...)
He ikkje fått inn so mykje på sida mi, men kjeme meir underveis!